Franciszkanie.pl - serwis informacyjnyFranciszkanie.pl - serwis informacyjny

Głowienka

17.04.2015

Historia

GłowienkaGłowienka to podkarpacka wieś w gminie Miejsce Piastowe, granicząca z Krosnem, a według niektórych źródeł, od niego starsza, bo istniejąca już na początku XIII w. W swej bogatej historii dzieliła burzliwe dzieje Polski, m.in. najazdy, wojny, kataklizmy i epidemie. Jej społeczność zapisała także karty wspaniałe i bohaterskie.

Wierni, podobnie jak mieszkańcy innych podkrośnieńskich wiosek, przez wieki należeli do parafii farnej pw. Trójcy Przenajświętszej. Pragnienie posiadania własnego kościoła zrealizowali w 1959 r., kiedy ks. Bronisław Jastrzębski, późniejszy długoletni proboszcz Fary, wybudował drewniany barak-kaplicę i wyposażył go w sprzęty liturgiczne. Ku rozpaczy mieszkańców Głowienki, władze komunistyczne w przeddzień poświęcenia nakazały jego rozbiórkę.

W lipcu 1970 r., w wyniku podziału administracyjnego, który zainicjował ordynariusz abp Ignacy Tokarczuk, wieś została włączona do nowo powstałej parafii franciszkanów w Krośnie. Jednym z zakonników był wówczas o. Jan Stanisław Górny, brat bpa Kazimierza Górnego. Od września 1970 r. rozpoczął on w Głowience, w domu Ludwika Kosiby naukę religii. Później, aby być bliżej wiernych, zamieszkał w prywatnym domu Jana Kubita.

Franciszkanin zakupił od jednego z mieszkańców Jana Rachwała, dom z przeznaczeniem na punkt duszpasterski. Po gruntownym remoncie, 1 września 1971 r. zaczął w nim katechizację, a sam zamieszkał w jednej z izb. Kilka dni później, 5 września abp Tokarczuk, przyjechał do Głowienki, pobłogosławił wiernych i polecił odprawiać niedzielne msze św. w tym punkcie katechetycznym. Jednak dom był za mały na potrzeby wiernych, nie mógł ich wszystkich pomieścić. Nawet najmniejsze zmiany przy domu katechetycznym wymagały pozwolenia urzędników, a ci nigdy ich nie udzielali, ponieważ władze nie zezwalały na jakiekolwiek prace remontowe ani budowlane. Urzędnicy nieustannie zwodzili wiernych, obiecując rychłe wydanie pozwoleń, po czym kazali znów czekać.

Społeczność Głowienki postanowiła wziąć sprawę w swoje ręce. Dom przedłużono, a dach kryty słomą usunięto, zastępując do wykonanym w ciągu kilkunastu godzin dachem blaszanym. Był to początek poważnych problemów o. Jana i mieszkańców Głowienki z milicją, prokuraturą i PRL-owskim wydziałem ds. wyznań. Na początku lipca 1973 r., w ciągu dwóch dni, wykopano fundamenty wokół punktu katechetycznego. Kronikarz parafialny zanotował: „2 i 3 lipca po południu i wieczorem ludzie zmieniają się w fachowców budowlanych. Wybierają wokół punktu katechetycznego głębokie rowy, inni szalują deskami, a jeszcze inni wypełniają je gruzem i betonem. Nie ma majstra, brygadzisty, ani kierownika, a nawet sam ksiądz umorusany błotem nosi co większe kawały gruzu, a jednak praca idzie szybko i sprawnie. Powstaje twardy i mocny fundament - taki jak mocna i twarda jest wiara tych ludzi”.

Przez cały czas o. Górny gromadził materiały budowlane, mimo iż zdobycie ich często graniczyło z cudem. Pisał także prośby o pozwolenie na budowę kościoła, prosił urzędników osobiście, wydeptując ścieżki do wielu biur. Jednak zabiegi te okazywały się bezskuteczne. 22 maja 1974 r. wierni, wcześniej poproszeni o to przez swego duszpasterza, zebrali się i z wielkim entuzjazmem, pracując bez przerwy dwie doby, zbudowali ściany, które przykryto istniejącym dachem. 25 maja wyniesiono stare drewniane ściany, które po zbudowaniu nowych, z pustaków, znalazły się wewnątrz świątyni.

Pierwszą mszę św. o. J. Górny odprawił 26 maja, a dzień później abp Ignacy Tokarczyk dokonał poświęcenia kościoła, nadając mu wezwanie bł. Maksymiliana Marii Kolbego. 14 sierpnia 1974 r. odbyła się pierwsza uroczystość odpustowa, a we wrześniu uruchomiono nowy punkt katechetyczny w domu prywatnym Władysława Paca. Dekretem z 30 stycznia 1975 została w Głowience erygowana parafia. Jednak nie był to koniec problemów o. Jana i wiernych: przez miesiąc wzywani byli do komendy milicji i prokuratury na przesłuchania oraz rozmowy „profilaktyczno-ostrzegawcze”. O. Jan całą „winę” za „samowolę budowlaną” wziął na siebie. 10 sierpnia 1974 r. otrzymał z prokuratury zawiadomienie, że na podstawie amnestii sprawa została umorzona.

We wrześniu 1975 na miejsce o. Jana do Głowienki został skierowane przez władze zakonne o. Tarzycjusz Cwykiel. Podobnie jak jego poprzednik, zamieszkał w domu prywatnym. Nie otrzymawszy zgody urzędników, kontynuował dzieło rozbudowy kościoła. W lipcu 1976 r. wybudował prezbiterium z zakrystią. W wydziale ds. wyznań urzędu wojewódzkiego w Krośnie założono teczkę o tytule „Parafia Głowienka”. Zapisywano w niej skrupulatnie wszystko, co dotyczyło budowy kościoła, franciszkanów i wiernych. Dowiadujemy się z niej m.in. o tym, kiedy i na jakie grzywny skazywano o. Cwykla.

W maju 1977 r. o. Cwykiel rozpoczął budowę plebanii-klasztoru, oczywiście nie otrzymawszy na nią zgody, mimo wcześniej składanych wielu podań. Ostatecznie zbudowany z wieloma utrudnieniami ze strony państwa klasztor, został erygowany 15 grudnia 1983 r. O. Tarzycjusz Cwykiel pracował w Głowience do 1987 r., po nim proboszczem został o. Edward Wróbel, który dokończył rozbudowę prezbiterium, prowadził prace wykończeniowe w kościele i klasztorze. Po nim kolejni duszpasterze kontynuowali upiększanie świątyni oraz budowę żywego Kościoła w sercach ludzi. 

W 1989 r. proboszczem został o. Władysław Kulig, za jego kadencji pokryto dach kościoła blachą miedzianą, wykonano polichromie, założono centralne ogrzewanie. Od 1992 r. proboszczem był o. Zdzisław Łempicki, który m.in. założył wspólnoty Domowego Kościoła Ruchu Światło-Życie, zadbał o bibliotekę parafialną, powołał do istnienia pismo parafialne „Stygmat”.

13 sierpnia 1995 r. abp Józef Michalik dokonał konsekracji kościoła. Od r. 1996 proboszczem był o. Witold Kuźma, który m.in. utworzył kaplicę klasztorną, wymienił ogrzewanie, zakupił nowe ławki, organy z prospektem i drewniane stacje drogi krzyżowej. Od sierpnia 2001 r. proboszczem był o. Marian Godek, który postarał się o odnowienie wnętrza kościoła, upiększając go nowymi malowidłami. W dniach 10-11 września 2003 r. w Głowience gościli obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Wydarzenie to upamiętnia stojąca przy głównym wejściu do kościoła figura Maryi, przywieziona z bratniej parafii franciszkańskiej w Legnicy.

30 stycznia 2005 r. odbyła się uroczystość 30-lecia istnienia parafii, której przewodniczył abp senior Ignacy Tokarczuk, który parafię erygował. W 2008 r. proboszczem został o. Zbigniew Kluska. Za jego kadencji docieplono i odnowiono elewację kościoła. Po wykupieniu sąsiednich parceli i utwardzeniu podłoża, powstaje parking przy kościele, tak bardzo potrzebny w dzisiejszych czasach. Od 2012 r. proboszczem jest o. Jarosław Karaś. W dniach 6 i 7 września 2012 r. parafia przeżywa nawiedzenie Krzyża Wielkopiątkowego św. Jana Pawła II oraz jego relikwii. Przez cały czas parafianie dbają o swój kościół i cmentarz, bo powstały dzięki wysiłkowi ich własnych rąk. Teraz młodzi mieszkańcy Głowienki przejmują „pałeczkę” troski o wiarę i Kościół w nieustanej sztafecie pokoleń..

Klasztor pw. św. Maksymiliana Kolbego

ul. Franciszkańska 39 
GŁOWIENKA 
38-430 Miejsce Piastowe
tel. 13 421 97 20 
e-mail: glowienka@franciszkanie.pl 
www.glowienka.franciszkanie.pl

 



Ta strona wykorzystuje pliki typu cookie. Jeżeli nie wyrażasz zgody na ich zapisywanie, wyłącz ich obsługę w ustawieniach swojej przeglądarki.
Zamknij