Franciszkanie.pl - serwis informacyjnyFranciszkanie.pl - serwis informacyjny

Nadzieja w Chrystusie i Niepokalanej

07.12.2019 Andrzej Prugar

„Abyśmy dzięki cierpliwości i pociesze, jaką niosą Pisma, podtrzymywali nadzieję” (Rz 15,4).

Nadzieja jest z Pisma Świętego, czyli ze słów, myśli Boga. Bóg nie niszczy, nie unicestwia tego - jak słyszmy z Pisma - co my psujemy, ale naprawia przez potomstwo Ewy (Rdz 3,9-15.20). Skutki zepsucia ponoszą wszyscy (szatan, kobieta, mężczyzna, środowisko), ale w końcu potomstwo, przez kolejne zrodzenia, otrzyma moc podeptania zła i Złego. Daje więc Bóg w pełni czasu Nowego Adama z Nowej Ewy, Niepokalanej; oboje są czyści pośród skalanych grzeszników: Miriam jest „pełna łaski” (Łk 1,28), a Jezus „Syn Najwyższego”, dziedzic tronu Dawida, jest panującym na wieki, bez końca (Łk 1, 32-33). Oboje są ukryci, włączeni w ukryte życie pośród grzeszników i nie są dotknięci przez węża i jego podstępy. Żyjąc „naprawiają” nas, wzbudzając nadzieję: swoimi słowami i swoim życiem. Przez Chrystusa przychodzi do nas Nadzieja Chwały, czyli nadzieja totalnego odnowienia człowieka, ukąszonego przez zło.

 

„Abyście wzorem Chrystusa te same uczucia żywili do siebie  i zgodnie jednymi ustami wielbili Boga i Ojca Pana naszego, Jezusa Chrystusa” (Rz 15,5-6).

Patrząc na te dwie tak bardzo ziemskie, a zarazem nieziemskie Osoby, obecne tak blisko nas, uczymy się cierpliwie podążać do raju - do królestwa niebieskiego. Patrząc, słuchając, modląc się i kontemplując życie Chrystusa i Niepokalanej „żywimy się” najgłębiej, bo „żywimy te same uczucia” jakie były w Chrystusie i w Miriam. Stajemy się w ten sposób jedno w modlitwie i „zgodnymi ustami wielbimy Boga i Ojca…”. Za co mamy uwielbiać i za co dziękować mamy Bogu? Żydzi dziękują Bogu za wierność obietnicom, natomiast motywem dziękczynienia pogan jest okazane nam miłosierdzie (Rz 15,8-9).

 

"Przygarniajcie się nawzajem" (Rz 15,7).

Ogłoszona nam nadzieja i podtrzymywana przez Pismo Święte nie jest tylko dla nas, powinna rozlewać się dalej, wobec tych, którzy nie znają ani Pisma, ani mocy, które ono niesie. Mamy więc zadanie „przygarniania siebie nawzajem”, ale nie chodzi o sam gest, któremu nadajemy swoje znaczenie, ale tak jak uczynił to Jezus. Przygarnięcie dotyczy takiej obecności i słowa, które rozprosza ciemności, wzmacnia w słabości przez miłosierny czyn, słowo, modlitwę i prowadzi do tego, co doświadczył Dawid, kiedy został uwolniony od wrogów, szczególnie od Saula. Aż trzy razy jest zapisane w Piśmie Świętym to zdanie, które jest ostanim zdaniem II czytania, II niedzieli Adwentu i jednocześnie uroczystości Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w tym roku. Kiedy więc Dawid doznał uwolnienia, zaśpiewał pieśń, która stała się proroctwem przyszłej ewangelizacji ludów:

 

"Dlatego oddawać Ci będę cześć między poganami i śpiewać imieniu Twojemu” (Rz 15.9; 2 Sm 22,50, Ps 18,50).

Widzimy w historii jak Maryja Niepokalana przygarnia wszystkich ludzi i wskazuje drogę (np. Guadalupe, Lourdes, Fatima…). Depcze jadowitego węża i przynosi Jezusa, wskazuje na serce jako miejsce najważniejszej bitwy i zwycięstwa. To nasze codzienne wybory, oparte o modlitwę i kontemplację tajemnic życie Jezusa i Niepokalanej, wchodzenie na górę Eucharystii, czyni z nas ludzi nowego świata, królestwa Bożego. Możemy głosić wierność i miłosierdzie wszystkim jak św. Maksymilian Maria Kolbe. Nawet wtedy jak zanika dobroć, a szerzy się terror, nawet wtedy kiedy ludzie nie sięgają już do zdrowej nauki Pisma czy Katechizmu, nawet wtedy kiedy jedyną pieśnią staje się kakofonia oskarżeń. Dzieci Niepokalanej mają pokój, przekazują nadzieję, czynią miłosierdzie, względem siebie nawzajem i wobec dzieci tego świata. Niepokalane Serce zwycięża.

 

Andrzej Prugar OFMConv

fot.: fr.ap, figura Matki Bożej Niepokalanej w krakowskim klasztorze franciszkanów.

  

 



Ta strona wykorzystuje pliki typu cookie. Jeżeli nie wyrażasz zgody na ich zapisywanie, wyłącz ich obsługę w ustawieniach swojej przeglądarki.
Zamknij