Franciszkanie.pl - serwis informacyjnyFranciszkanie.pl - serwis informacyjny

O. Zdzisław Gogola i o. Paweł Warchoł z tytułami naukowymi profesorów

12.01.2021 Jan Maria Szewek

Dwóch franciszkanów otrzymało tytuły naukowe profesorów. O. Zdzisław Gogola z Krakowa – profesora nauk humanistycznych, a o. Paweł Warchoł z Warszawy – profesora nauk teologicznych. Dyplomy wręczył zakonnikom Wielki Kanclerz Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II ks. abp prof. dr hab. Marek Jędraszewski w poniedziałek 11 stycznia 2021 r. w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie.

Choć tytuły naukowe braciom zostały przyznane już w zeszłym roku, to jednak ze względu na obostrzenia sanitarne spowodowane pandemią koronawirusa, akty ich nadania zostały wykonane dopiero teraz. Również z tego samego powodu liczba gości została drastycznie ograniczona do minimum. Profesorom towarzyszyli m.in. ich wyżsi przełożeni.

Podczas promocji akademickich w świątyni wręczono również dyplomy doktorskie oraz dyplomy doktorów habilitowanych. Przy tej okazji metropolita krakowski dziękował Bogu za 624. rocznicę powołania Wydziału Teologicznego Akademii Krakowskiej.

„Promocje akademickie nie są mową pożegnalną, lecz początkiem drogi. Każde ‘dziś’ może być początkiem i niech śmierć zabierze nas z tego świata prędzej, niż będziemy publicznie twierdzić, że doszliśmy do końca” – podkreślił w okolicznościowym słowie ks. dr hab. Wojciech Węgrzyniak.

O. prof. dr. hab. Zdzisław Gogola urodził się 18 lipca 1950 r. w Ołpinach (powiat tarnowski) w rodzinie rolniczej, wielodzietnej Stanisława i Franciszki z d. Niziołek, którzy mieli sześcioro dzieci (trzy córki i trzech synów). Do szkoły podstawowej Zdzisław uczęszczał w latach 1957-1964 w rodzinnej miejscowości.

Trudnym okresem dla Zdzisława była przedwczesna śmierć matki, zmarła gdy był jeszcze dzieckiem, miał 12 lat. Zdzisław zachowywał się dojrzale jak na swój wiek, podejmował różne prace, np. zbieranie owoców leśnych na sprzedaż, a później prace przy remontach dróg, sadzeniu lasu i innych pracach leśnych.

Po szkole podstawowej podjął naukę w Zasadniczej Szkoły Górnictwa Naftowego w Krośnie. W nagrodę za aktywną pracę został w drodze wyjątku przeniesiony do Technikum. Pomogły w tym również bardzo dobre wyniki w nauce.

10 czerwca 1970 r. wysłał podane do Przedsiębiorstwa Geologicznego w Warszawie o przyjęcie do pracy. Został przyjęty i przez rok pracował na delegacji w miejscowości Podole-Górowa k. Gródka nad Dunajcem, na kopalni Siekierczyna.

Myślał o kapłaństwie. W okresie nauki w szkole zawodowej po raz pierwszy spotkał się z franciszkanami. Został przyjęty do zakonu i rozpoczął nowicjat w Łodzi-Łagiewnikach pod kierunkiem o. dr. Augustyna Januszewicza, późniejszego biskupa ordynariusza diecezji Luziania w Brazylii. Mistrz nowicjatu uznał go za godnego i dojrzałego do złożenia pierwszych ślubów zakonnych 3 września 1972 roku.

Po skończonym nowicjacie udał się ze swoimi współbraćmi do Krakowa, gdzie w latach 1972-1978 studiował filozofię i teologię w ramach Wyższego Seminarium Duchownego Franciszkanów.

8 grudnia 1976 r. złożył śluby wieczyste, natomiast 17 czerwca 1977 r. przyjął święcenia diakonatu. Rok później, 10 czerwca 1978 r. w Krakowie - święcenia kapłańskie.

Po święceniach został skierowany do klasztoru w Radomsku, gdzie pracował przez dwa lata 1978-1980 w duszpasterstwie m.in. jako katecheta młodzieży techników i szkół zawodowych, a ponadto był moderatorem ruchu oazowego Światło-Życie. Założył dobrze prosperujące stowarzyszenie Młodzieży Franciszkańskiej zwane „Grupą R”. Głosił rekolekcje parafialne oraz dla sióstr zakonnych, kazania w kościele zakonnym, a także okolicznościowe w ościennych parafiach.

Przygotował pracę magisterską z historii Kościoła pt. Dzieje parafii Lubomierz pod kierunkiem o. doc. dr. hab. Henryka Damiana Wojtyski CP. Obronił ją 27 lutego 1979 r. na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, uzyskując stopień magistra teologii.  

Po dwóch latach gorliwej pracy w Radomsku prowincjał przeniósł o. Zdzisława do Legnicy, gdzie podjął pracę jako wicerektor i wykładowca Niższego Seminarium Duchownego Franciszkanów w Legnicy.

Kapituła Prowincjalna w 1980 r. obdarzyła o. Zdzisława dodatkowo obowiązkiem Dyrektora Prowincjalnego Rycerstwa Niepokalanej. W maju 1981 r. został także wybrany przez Definitorium Prowincji członkiem Komisji Prowincjalnej do spraw Apostolstwa.

Gdy przełożeni Prowincji podjęli decyzję otwarcia nowicjatu w Kalwarii Pacławskiej k. Przemyśla, poszukiwano kandydata na mistrza; wskutek trudnych warunków socjalno-topograficznych kilku zakonników odmówiło przyjęcia tej funkcji. O. Zdzisław podjął się tego obowiązku i wypełniał go w latach 1982-1986. Ponadto powierzono mu dodatkowy i trudny jak na te warunki obowiązek remontu budynku nowicjackiego. Tak więc zadanie to spadło na magistra nowicjatu i on właśnie miał dodatkowe zadanie przystosować ten budynek dla 34 nowicjuszy pierwszego nowicjatu i to w trakcie jego trwania.

Budowa drogi dojazdowej na Kalwarię i generalny remont drugiego budynku tzw. domu pielgrzyma na właściwe locum nowicjatu dopełniły miary dodatkowych obowiązków o. Zdzisława. W tym czasie na prośbę dziekana pełnił także rolę ojca duchownego dekanatu Bircza. Podobnie jak w Legnicy, tak i w Kalwarii Pacławskiej, angażował się w pracę duszpasterską i rekolekcyjną.

Po upływie czterech lat pracy mistrza nowicjatu prowincjał o. Feliks Stasica poddał go na Kapitule Prowincjalnej w 1986 r. na stanowisko rektora Wyższego Seminarium Duchownego Franciszkanów w Krakowie. Na tejże kapitule został wybrany także definitorem (członkiem Rady Prowincjała) oraz delegatem na Kapitułę Generalną.

W 1989 r. Kapituła Prowincjalna w Głogówku wybrała o. Zdzisława prowincjałem Prowincji św. Antoniego i bł. Jakuba Strzemię oo. Franciszkanów w Polsce. Urząd ten pełnił w latach 1989-1996.

O. Zdzisław w tym czasie był także przewodniczącym Konferencji Prowincjałów i Kustoszów Europy Wschodniej oraz przewodniczącym Konferencji Prowincjałów Franciszkańskich w Polsce.

Przyczynił się w znaczny sposób do założenia misji w Ameryce Południowej (Peru, Paragwaj), w Afryce (Uganda) i w Azji (Uzbekistan).

O. Zdzisław wykonując obowiązki wyznaczone przez Zakon nie przerwał w tym okresie kontaktu z nauką. Uczestniczył w licznych konferencjach, sympozjach oraz sesjach naukowych. Kilkumiesięczne kursy językowe w Anglii i Włoszech pozwoliły mu na lepszą znajomość języka oraz pogłębienie wiedzy, szczególnie na temat historii Kościoła, zakonu franciszkańskiego oraz dzieł misyjnych.

Zainteresowany pracą naukową o. Gogola po raz drugi podjął starania o przyjęcie na studia doktoranckie i w roku akademickim 1995/96 został przyjęty na Wydział Historii Kościoła Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Po zakończeniu drugiej kadencji prowincjała, na seminarium z Historii Kościoła w Czasach Nowożytnych na Wydziale Historii Kościoła PAT w Krakowie przygotowywał pracę doktorską pt. Sanktuarium Matki Bożej ziemi Żywieckiej w Rychwałdzie, pod kierunkiem ks. prof. dr hab. Jana Związka. Równocześnie był zatrudniony w pełnym wymiarze pracy duszpasterskiej w bazylice św. Franciszka w Krakowie.

21 czerwca 1999 r. uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie historii i otrzymał dyplom. Został zatrudniony najpierw jako asystent na podstawie umowy zlecenia, dwa lata później 25 stycznia 2002 r. uzyskał pół etatu, a od 1 lutego 2004 r. pracował na pełnym etacie jako adiunkt w Katedrze Historii Zakonów, a później w katedrze XIX i XX wieku.

W trosce o pełną stabilizację na gruncie naukowym o. Gogola podjął decyzję o przygotowaniu habilitacji. W 2003 jako podstawę habilitacyjną przedłożył na Wydziale Historii Kościoła pracę pt. Działalność misyjna Braci Mniejszych w Peru. Rada Wydziału po kolokwium habilitacyjnym nadała stopień doktora habilitowanego. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów mimo odwołania się przez Wydział odmówiła jednak zatwierdzenia tej uchwały Rady.

Pismem z 23 grudnia 2004 r. prowincjał o. Malinowski mianował o. Zdzisława przewodniczącym komisji ds. opracowania historii Prowincji św. Antoniego i bł. Jakuba Strzemię oraz wcześniejszych dziejów Zakonu Franciszkanów w Polsce. Zadania tego się podjął i utworzył Komisję, rozdzielając poszczególnym jej członkom okresy do opracowania. Sam podjął się opracować okres międzywojenny. Pracował na tym dziełem z myślą, że przedstawi to jako podstawę do następnej habilitacji. Tak też się stało.

Tą drugą rozprawę habilitacyjną pt. Dzieje franciszkańskiej Prowincji św. Antoniego i bł. Jakuba Strzemię 1918-1939 (Kraków 2010), po siedmiu latach solidnej pracy przedstawił na Wydziale Historii i Dziedzictwa Kulturowego Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. 16 listopada 2010 r. odbyło się kolokwium habilitacyjne z pozytywnym rezultatem, po którym ówczesny dziekan Wydziału ks. dr hab. Józef Wołczański prof. UPJP II powiadomił habilitanta w obecności członków Rady Wydziału o nadaniu mu stopnia doktora habilitowanego nauk humanistycznych.

Po upływie trzech lat o. Zdzisław podjął starania o uzyskanie stanowiska profesora nadzwyczajnego w UPJP II. 20 stycznia 2014 r. Senat Akademicki zatwierdził decyzję Rady Wydziału Historii i Dziedzictwa Kulturowego o przyznaniu mu tegoż awansu. Stanowisko profesora nadzwyczajnego zatwierdziła również Kongregacja de Institutione Catholica (De Studiorum Institutis) 16 kwietnia 2014 r.

Po uzupełnieniu dorobku naukowego w 2018 r. zwrócił się z prośbą do Rady Wydziału Historii i Dziedzictwa Kulturowego o otwarcie postępowania w sprawie uzyskania profesora tytularnego, tzw. belwederskiego. Po dwuletnim oczekiwaniu, o. Gogola otrzymał 1 września 2020 r. tytuł profesora nauk humanistycznych.

Całościowy dorobek naukowy o. Gogoli to 41 książek (w tym jedna w języku hiszpańskim), 166 rozpraw naukowych, 134 artykułów popularno-naukowych. Po śmierci męczenników w Peru o. Zbigniewa Strzałkowskiego i o. Michała Tomaszka w 1991 r., podejmował jako prowincjał wysiłki w kierunku ich beatyfikacji; po beatyfikacji w 2015 r., w dużej mierze przyczynia się do ich promocji i przygotowań kanonizacyjnych. W tym celu, zarówno na terenie Polski, jak i poza jej granicami, wygłosił kilkaset kazań i rozprowadzał materiały, książki swojego autorstwa i innych służące poznawaniu i popularyzacji tychże błogosławionych.

Wymiernym wyznacznikiem istotnych osiągnięć na polu badawczo-naukowym są nagrody przyznawane przez różne gremia. W 2005 r. o. Gogola otrzymał we Wrocławiu wyróżnienie w ramach XII Konkursu pamiętników, wspomnień i opracowań „Z dziejów OSP” za publikację Ochotnicza Straż Pożarna w Ołpinach 1875–2005, (Kraków 2005).

W roku 2011 uzyskał nagrodę rektorską w obrębie Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie UPJP II od ks. prof. Władysława Zuziaka za uzyskanie największej liczby punktów za publikacje naukowe w roku akademickim 2010/11. Podobnie w roku 2017 spotkało go wyróżnienie nagroda rektora przyznana za najlepsze oceny parametryzacyjne. Przyznana nagroda finansowa z tym związana została przez rektora Wojciecha Zyzaka przekazana zainteresowanemu bez uzasadnienia, tylko w części. Za zasługi w działalności na rzecz rozwoju nauki w 2018 r. prezydent Rzeczpospolitej Polskiej Andrzej Duda przyznał o. Zdzisławowi Srebrny Krzyż Zasługi.

Prace na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II zakończył w roku akademickim 2019/20.

Pracuje nadal naukowo, pisze i redaguje nowe publikacje, pisze dalszą historię Prowincji w latach 1939-1989, a także inne ważne dzieła i udziela się na różne sposoby w zakresie życia w charyzmacie zakonu franciszkańskiego. Od wielu lat opiekuje się Franciszkańskim Zakonem Świeckich na szczeblu lokalnym, regionalnym i narodowym, pełniąc funkcję asystenta wyszczególnionych stopni. W klasztorze i kościele franciszkańskim przy Placu Wszystkich Świętych w Krakowie angażuje się w pełnym wymiarze w nurt bieżącego życia zakonnego i pastoralnego.

O. prof. dr hab. Paweł Warchoł urodził się 19 sierpnia 1965 roku w Opocznie. W latach 1972-1974 uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 20 w Łodzi, a w latach 1973-1980 uczęszczał do Szkoły Podstawowej nr 191 w Łodzi. Następnie uczył się w Technikum Drogowo-Geodezyjnym w Łodzi, kierunek budowa dróg i mostów kołowych. Maturę uzyskał w czerwcu 1985 roku. W sierpniu tego roku wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych (OO. Franciszkanów).

Po nowicjacie w latach 1985-1986 w Smardzewicach k. Tomaszowa Mazowieckiego studiował w latach 19886-1992 filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym OO. Franciszkanów w Łodzi-Łagiewnikach. 8 grudnia 1990 roku złożył śluby wieczyste, a 20 czerwca 1992 roku przyjął święcenia kapłańskie. W tym samym roku uzyskał tytuł magistra teologii w oparciu o pracę pt. Chrystus św. Franciszka z Asyżu w świetle „Życiorysu Większego” św. Bonawentury, napisaną pod kierunkiem o. prof. dra hab. S. C. Napiórkowskiego OFMConv.

W latach 1992-1994 pracował w parafii Niepokalanów. Był wikariuszem i katechetą w Zespole Szkół Rolniczych w Teresinie oraz w Szkole Podstawowej w Paprotni.

Przez przełożonych zostałem skierowany na studia licencjacko-doktoranckie do Rzymu (1994-2000), które kontynuował na Papieskim Wydziale Teologicznym „Teresianum”. Owocem ich był licencjat z teologii ze specjalizacją duchowość. W r. 1997 napisał i obroniłem pracę: L’influsso del mistero dell’Immacolta Concezione sulla vita e la dottrina di san Massimiliano Maria Kolbe [Wpływ tajemnicy Niepokalanego Poczęcia na życie i doktrynę św. Maksymiliana Kolbego]. Promotorem był prof. F. Lethel OCD. W tym samym czasie uczęszczał na kursy z antropologii teologicznej, biblijnej oraz Biblii na Uniwersytecie Gregoriańskim.

W r. 2000 uzyskałem tytuł doktora teologii na Papieskim Wydziale Teologicznym św. Bonawentury w Rzymie w oparciu o rozprawę: L’antropologia di p. Massimiliano M. Kolbe. La visione cristologico-mariana dell’uomo negli „Scritti” e nelle “Conferenze” [Antropologia o. Maksymiliana Kolbe. Chrystologiczno-maryjna wizja człowieka w „Pismach” i „Konferencjach”] napisaną pod kierunkiem o. prof. F. Targońskiego OFMConv i o. prof. P. Anzulewicza OFMConv. Recenzentem jej był: o. prof. Luigi Iammarrone OFMConv, profesor Papieskiego Wydziału Teologicznego św. Bonawentury w Rzymie.

Od r. 2000 –  wykładowca teologii dogmatycznej i teologii duchowości w Wyższym Seminarium Duchownym OO. Franciszkanów w Łodzi-Łagiewnikach (od roku 2001 wchodzi w struktury Wydziału Teologicznego UKSW). Prowadził seminarium naukowe z teologii dogmatycznej i teologii duchowości i wypromował kilkunastu magistrantów. W 2001 r. nostryfikował doktorat na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie.

Od r. 2004 kapelan firmy badawczo-naukowej Clinika Kiecana Research w Warszawie.

Od r. 2007 do 2012 r. gwardian i proboszcz w Łodzi Łagiewnikach.

W r. 2007 habilitował się, przedkładając rozprawę Miłosierny Bóg i miłosierny człowiek. Teologiczna interpretacja miłosierdzia w nauczaniu Jana Pawła II oraz dorobek naukowy.

W r. 2008 prowadził jednorazowo wykłady z antropologii na Papieskim Uniwersytecie Świętego Bonawentury „Seraphicum” w Rzymie.

Od r. 2010 do 2018 wykłada mariologię w Ośrodku Naukowo-Badawczym UKSW w Paprotni (Klasztor Niepokalanów) oraz Wicedyrektor tego Ośrodka. Prowadzi doktorantów z mariologii i wypromował trzech doktorów.

Od 2012 r. należy do Międzynarodowej Akademii Bożego Miłosierdzia w Krakowie i uczestniczył w spotkaniach zajmujących się m. in. promocją św. Faustyny Doktorem Kościoła. Z tej racji z o. prof. dr hab. Andrzejem Napiórkowskim OSPPE napisał dwie książki: Czy św. Faustyna i św. Jan Paweł II zostaną doktorami Kościoła. Polscy święci apostołami Bożego miłosierdzia oraz Kościół miłosierdzia.

Od 2014 r. do 2016 r. prowadził wykłady doktoranckie na Papieskim Wydziale Teologicznym św. Jana, a od 2014 r. do 2016 r. na Papieskim Wydziale Teologicznym Bobolanum.

Od 2016 r. wykłada w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Bydgoszczy jako profesor tej uczelni. Współpracuje z Centrum Badań im Edyty Stein w Poznaniu, uczestnicząc w sympozjach i panelach dyskusyjnych.

W 2020 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie. Jako książkę profesorską przedłożył monografię Krew i woda – dar miłości miłosiernej. Studium teologiczno-historyczne przebitego boku Chrystusa w literaturze teologicznej i duchowej. Stanowi ona kontynuację badań nad zagadnieniem miłosierdzia i Serca Jezusowego, ale wydobywa również nowe zagadnienie krwi i wody, pokazując nowe obszary w teologii.

Uczestnik sympozjum krajowych i zagranicznych (w tym na kongresach Mariologiczno-Maryjnych w Sevilli i w Fatimie oraz we Lwowie). Należy do Towarzystwa Teologów Dogmatyków oraz Polskiego Towarzystwa Mariologicznego.

jms



Ta strona wykorzystuje pliki typu cookie. Jeżeli nie wyrażasz zgody na ich zapisywanie, wyłącz ich obsługę w ustawieniach swojej przeglądarki.
Zamknij