Franciszkanie.pl - serwis informacyjnyFranciszkanie.pl - serwis informacyjny

Ostatni kardynałowie z Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych

30.10.2020 . kg

Kraków | Klasztor i Bazylika Franciszkanów pw. św. Franciszka z Asyżu

W minioną niedzielę, 25 września 2020 r. Ojciec Święty Franciszek ogłosił nominację kustosza asyskiego klasztoru, o. Mauro Gambettiego do godności kardynalskiej. Spontanicznie zrodziło się więc pytanie: kto był ostatnim przed nowoogłoszonym kardynałem pochodzącym z naszego zakonu?

Okazuje się, że upłynęło trochę wody w Wiśle od ostatniej nominacji. Ostatnim bratem mniejszym konwentualnym, który otrzymał godność kardynalską był Antonio Maria Panebianco, a miało to miejsce w 1861 r., czyli 159 lat temu. Kardynał Panebianco zmarł w 1885 r., więc przez ponad 100 lat (dokładnie 135) nie mięliśmy żadnego brata z naszej gałęzi franciszkańskiej podniesionego do tej godności. Na odmianę przerwa w czasie miedzy ostatnim a przedostatnim kardynałem – Antonim Franciszkiem Orioli (Antonio Francesco Orioli) wynosiła tylko 11 lat. Warto zapoznać się z sylwetkami owych dwóch ostatnich „naszych” kardynałów.

Antonio Maria Panebianco urodził się 13 sierpnia 1808 r. w miejscowości Gela w diecezji Terranova na Sycylii. Był synem hrabiego Kajetana Panebianco i Santej Solito pochodzących z lokalnej szlachty. Na chrzcie świętym otrzymał imię Mikołaj. Nie zachowały się informacje na temat jego dzieciństwa i wczesnej młodości. Mając 16 lat wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych, gdzie otrzymał imię zakonne Antonio Maria. Studia filozoficzno-teologiczne odbywał na Sycylii i w rzymskim Kolegium św. Bonawentury. W 1832 r. wrócił z Rzymu do Katanii, gdzie był wykładowcą teologii dogmatycznej. W 1853 r. został wybrany prowincjałem sycylijskiej prowincji franciszkańskiej, a 27 września 1861 r. Pius IX mianował go kardynałem Świętego Kościoła Rzymskiego (Cardinalis Sanctae Romanae Ecclesiae). Kardynał Panebianco uczestniczył w odbywającym się w latach 1869-1870 Soborze Watykańskim I oraz w wyborze Leona XIII. Zmarł 21 listopada 1885 r. w Rzymie po długiej i wyczerpującej chorobie. Uroczystości pogrzebowe odbyły się we franciszkańskiej Bazylice XII Apostołów a ciało zostało złożone na rzymskim cmentarzu Campo Verano.

Natomiast Horacy Maria Ludwik Orioli urodził się 10 grudnia 1778 r. w Bagnacavallo w diecezji Faenza. Był synem Bernarda Orioli i Teresy z domu Alberti. Również o jego dzieciństwie nie zachowały się informacje do naszych czasów. 6 maja 1793 r. wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych, do klasztoru w Bolonii. W zakonie otrzymał imię Antonio Francesco. Formację zakonną odbywał w Bolonii i Parmie oraz w Kolegium św. Bonawentury w Rzymie. W tym ostatnim uzyskał doktorat z teologii.

Były to trudne dla Kościoła czasy napoleońskie. 17 maja 1809 r. Napoleon I Bonaparte włączył Państwo Kościelne do Francji a sprzeciwiającego się temu papieża Piusa VII porwał i przewiózł do Francji. Wraz z papieżem został uwięziony generał zakonu, o. Giuseppe Maria De Bonis i jego wikariusz Antonio Francesco Orioli. Po upadku Napoleona Orioli wrócił do Włoch i początkowo przebywał w klasztorze w Mediolanie a od 1817 do 1832 w Rzymie, gdzie był profesorem prawa kanonicznego w Kolegium św. Bonawentury. Papież Grzegorz XVI mianował go 15 kwietnia 1833 r. biskupem Orvieto. Natomiast Pius IX podniósł go najpierw 12 lutego 1838 r. do godności kardynalskiej, a następnie 4 maja 1848 r. mianował sekretarzem stanu Państwa Kościelnego. Z polecenia Ojca Świętego uczestniczył w pracach komisji przygotowującej ogłoszenie dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Matki Bożej. Zmarł 20 lutego 1852 r. w Rzymie i został pochowany w Bazylice XII Apostołów.

o. Andrzej Hejnowicz OFMConv



Ta strona wykorzystuje pliki typu cookie. Jeżeli nie wyrażasz zgody na ich zapisywanie, wyłącz ich obsługę w ustawieniach swojej przeglądarki.
Zamknij