Franciszkanie.pl - serwis informacyjnyFranciszkanie.pl - serwis informacyjny

Wielkie Antyfony Adwentowe: 19 grudnia

19.12.2018 kg .

Kraków | Klasztor i Bazylika Franciszkanów pw. św. Franciszka z Asyżu

W poniedziałek, 17 grudnia 2018 r. w liturgii rozpoczęła się druga część Adwentu, która ma bezpośrednio przygotować do świętowania uroczystości Bożego Narodzenia. U krakowskich franciszkanów codzienne o godz. 18.30 odbywają się Uroczyste Nieszpory ze śpiewem Wielkich Antyfon Adwentowych. A my tymczasem zapraszamy do wspólnej modlitwy i rozważania Bożego słowa razem z o. Andrzejem Prugarem, który przygotował na ten niezwykły czas cykl konferencji.

19 grudnia

W Zbawicielu, którego oczekujemy jest moc Boża, mogąca nasze ciała podległe zniszczeniu i śmierci przekształcić na wzór swojego chwalebnego, zmartwychwstałego ciała! (Flp 3,20b-21). To przekształcenie zaczyna się tu na ziemi, kiedy Jezus staje się dla nas sztandarem, pod którym zwyciężamy – jesteśmy przemieniani!

Koniec dziesiątego i początek jedenastego rozdziału proroka Izajasza to słowa jakby o dwóch sztandarach i dwóch armiach; o wojnie, o człowieku i o Bogu; o pysze i pokorze. Jak więc w tej walce Bóg wyzwoli nas z pychy i jak nas przekształci na swój wzór? Jak zbawi tych, którzy nawracają się, bo zrozumieli, że postawili się w miejscu Boga i ciągle to czynią przez swoje grzechy?

Asyria, naród jako jeden z bohaterów dziesiątego rozdziału proroctwa Izajasza, choć otrzymała władzę od Boga, aby ukarać bałwochwalstwo narodów, również Żydów, przesadziła w używaniu siły, dlatego Bóg postanowił: „Oto Pan, Bóg Zastępów, z trzaskiem obcina korony drzew: najwyższe wierzchołki już ścięte, najwznioślejsze powalone” (Iz 10,33). Ścięcie wierzchołów i koron dużych drzew, pozostawienie samego pnia, to obraz klęski pysznej Asyrii, jej króla, jej liczebności, potęgi i sprawności armii. Klęsce pysznego mocarstwa Izajasz przeciwstawia innego zwycięskiego króla w pierwszych wersetach jedenastego rozdziału: „Wyrośnie Gałązka z pnia Jessego, Latorośl z jego korzenia zakwitnie… będzie jak sztandar dla narodów” (Iz 11,1.10).

Dynastia Dawida przez pychę wielu królów i przywódców, została pozbawiona powodów do wielkiej chluby. Czy jednak Bóg zapomniał o obietnicach? Właśnie wtedy, kiedy naród wybrany wygląda jak ścięte drzewo, niemające uroku i piękna, jakby nikomu nie było potrzebne i blisko ziemi, wtedy pojawi się prawdziwy Władca, który nie będzie potrzebował armii i nie będzie pokładał nadziei w zachowaniach siłowych.

Istotne są te kontrasty, bo wiele mówią, kontrast pomiędzy potężnym drzewem, a ścietym, aż do pnia, ale i odrośl z korzenia; korzeń – coś, co jest w ziemi lub nieco nad powierzchnię staje się miejscem nowej odrośli, która z kolei staje się drogowskazem i wskazuje kierunek ratunku! To, co pokorne stanie się mocne! To, co małe staje się bliskie Bogu! 

Jako Kościół, wspólnota w drodze do ojczyzny, wykrzykniemy: „O, Korzeniu Jessego! Który się wznosisz jako znak dla narodów, przed Tobą zamilkną królowie, a ludy modlić się będą do Ciebie…”. Twoja pokora i uniżenie Jezu w Betlejem, na Krzyżu i Hostii to absolutny znak i kierunek zwycięstwa dla nas i dla wszystkich narodów. Ty powiedziałeś: „To, co za wielkie uchodzi między ludźmi, obrzydliwością jest w oczach Bożych” (Łk 16,15). Miriam wyśpiewała: „Bóg strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych” (Łk 1,52), a św. Piotr wezwał wszystkich: „Wszyscy zaś wobec siebie wzajemnie przyobleczcie się w pokorę, Bóg bowiem pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje” (1P 5,5)  Święty nasz Ojciec Franciszek na Twój rozkaz utworzył "armię" braci i sióstr obleczonych w minoritas, która ma budować Kościół. „Veni! – przyjdź potrzeba nam na nowo spojrzenia na Twoją pokorę jak na nasz sztandar”.

o. Andrzej Prugar OFMConv



Ta strona wykorzystuje pliki typu cookie. Jeżeli nie wyrażasz zgody na ich zapisywanie, wyłącz ich obsługę w ustawieniach swojej przeglądarki.
Zamknij